राहुल गांधी यांचे नरेंद्र मोदी यांच्याबद्दलचे ‛असुरी प्रेम !’ ‛नफरत से नहीं, प्यार से जीतेंगे’ ची नवी परिभाषा ! – योगेश वसंत त्रिवेदी अखिल भारतीय काँग्रेस

अखिल भारतीय काँग्रेस पक्षाच्या अध्यक्षपदाची धुरा पंडित जवाहरलाल नेहरु यांचे पणतू, इंदिरा गांधी यांचे नातू, राजीव आणि सोनिया गांधी यांचे सुपूत्र राहुल गांधी यांनी १११ डिसेंबर २०१७ रोजी बिनविरोध निवडून येत हाती घेतली. तत्पूर्वी सोनिया गांधी या तब्बल १९ वर्षे काँग्रेस पक्षाच्या अध्यक्षा होत्या. प्रकृतीच्या कारणांमुळे सोनिया गांधी यांनी राहुल गांधी यांना आधी पक्षाचे उपाध्यक्ष बनवले आणि नंतर अध्यक्षपदाची माळ त्यांच्या गळ्यात घातली. दुर्दैवाने राहुल गांधी हे अध्यक्ष झाले तेंव्हा त्यांचा काँग्रेस पक्ष हा देशात सत्तेऐवजी विरोधी पक्षात आणि नरेंद्र मोदीं सारखे जबरदस्त धुरंदर व्यक्तीमत्व असलेले भारताच्या पंतप्रधानपदी असे चित्र देशाच्या राजकारणात पहायला मिळाले. २८ डिसेंबर १८८५ रोजी सर अॅलन ह्युम या विदेशी व्यक्तीने काँग्रेस पक्षाची स्थापना केली आणि विदेशी मूळ असलेल्या सोनिया गांधी यांच्या हाती हा पक्ष १९ वर्षे होता. राहुल गांधी यांचाही जन्म इटली मध्येच म्हणजे सोनियांच्या माहेरी अर्थात राहुलच्या मामाच्या गावाला झाला. २०१४ साली नरेंद्र मोदी यांच्या नेतृत्वाखाली पहिले बिगर काँग्रेसी सरकार भारतात आले आणि काँग्रेस पक्षाची या जबरदस्त अशा मोदी सरकार व भारतीय जनता पार्टीने धूळधाण उडविली. १९४७ च्या ५ ऑगस्ट रोजी भारताला स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर ७० वर्षातील सुमारे ५५ वर्षे काँग्रेस पक्षानेच सत्ता भोगली/उपभोगली. त्यातही जवाहरलाल नेहरु, इंदिरा गांधी, राजीव गांधी या एकाच कुटुंबाच्या हाती पंतप्रधानपद आणि त्यानंतर १० वर्षे डॉ. मनमोहन सिंह हे पंतप्रधानपदी असले तरी त्याचा रिमोट कंट्रोल हा सोनिया गांधी यांच्याच हाती होता. त्यामुळे आपल्या घराण्याच्या हातून, काँग्रेसच्या हातून मोदी नावाच्या गुजराती सिंहाने सत्ता खेचून घेतल्यामुळे सोनिया राहुल आकांड तांडव न करतील तरच आश्चर्य. सोनिया गांधी यांना निदान भाषणे लिहून देण्यात येत असल्याने त्या सुसंस्कृत बोलण्याचा प्रयत्न तरी करीत असत पण अचानक पाण्यात पडल्यानंतर माणूस कसा हातपाय मारुन पोहोण्याचा प्रयत्न करतो, तशी गत राहुल गांधी यांची झाली. अचानक डिसेंबर २०१७ मध्ये १०० वर्ष जुन्या पक्षाच्या राष्ट्रीय अध्यक्षपदाची माळ गळ्यात पडल्यानंतर लोकशाहीच्या रथाचं चाक समजण्यात येणाऱ्या मोठ्या विरोधी पक्षाचं नेतृत्व कसं असायला हवं ? ज्या दिवशी राहुल गांधी यांनी काँग्रेस पक्षाच्या राष्ट्रीय अध्यक्षपदाची सूत्रे हाती घेतली तेंव्हा त्यांच्या भाषणातून भारतातल्या तमाम काँग्रेसी कार्यकर्त्यांचे चांगले प्रबोधन होईल अशी अपेक्षा होती. पण आडातच नाही तर पोहोऱ्यात कुठून येणार ? स्तुतीपाठक,’ व्वा, व्वा, क्या बात है !सुपर्ब, जबरदस्त, ऐसा भाषण आजतक किसी ने किया नहीं’ अशा पध्दतीने राहुल गांधींच्या पहिल्या भाषणाचं कवतुक करताना आढळत होते. विचारांची लढाई विचारांनी होईल, कामाचे उत्तर कामांतून दिले जाईल, अशी अपेक्षा असते पण कसचं काय अन् कसचं काय ? मला सतीश चतुर्वेदी यांनी सुमारे १५ वर्षापूर्वी केलेले वक्तव्य आठवले. अरे भाई ! यह तो चकल्लस. है, तुम्हें क्या लगा ? हमें सोनियाजी से प्यार है इसलिए हमने उन्हे पार्टीका अध्यक्ष बनाया है ? बिल्कूल झूठ, अरे हम आपसमें लडके मरेंगे हमारे कोई अध्यक्ष बने तो, इसलिए डुबते को तिनके का सहारा, इसलिए सोनियाजी को अध्यक्ष बनाया. वैसे हमारे पार्टी में काबिल लोगों की कोई कमी नहीं, लेकिन गांधी नेहरु परिवारकाही हमें नेतृत्व चाहिए. आज सतीश चतुर्वेदी हे  काँग्रेस पक्षात नाहीत पण त्यांनी सांगितलेले हे वास्तव आहे. भिष्माचार्य, द्रोणाचार्य, कृपाचार्य, कौरवांबरोबर होते. कारण धृतराष्ट्राच्या हस्तीनापूर बरोबर त्यांची बांधिलकी होती. म्हणून ही मंडळी त्यांच्याबरोबर राहिली. त्यांना माहित होते की पांडवांची बाजू धर्माची, सत्याची आहे पण धृतराष्ट्र हा हस्तीनापूरचा राजा आणि दुर्योधन, दुःशासन ही त्यांची मुले. त्यामुळे त्यांची पापं पोटात घालून भिष्माचार्य, कृपाचार्य, द्रोणाचार्य यांना नाईलाजाने त्यांच्याबरोबर राहावे लागले. त्याचप्रमाणे मोतीलाल व्होरांपासून अनंतराव गाडगीळ यांच्यापर्यंत निष्ठावंतांना नाईलाजाने सोनिया राहुल बरोबर राहावे लागत आहे. काकासाहेब गाडगीळ, बॅ.विठ्ठलराव गाडगीळ आणि आता प्रा. अनंत गाडगीळ अशा तीन पिढ्या नेहरु गांधी परिवाराशी घनिष्ठ संबंध ठेवून आहेत. अर्थात मोतीलाल व्होरा, अनंत गाडगीळ सारख्या निष्ठावंतांनी राहुल गांधी यांना नीट मार्गदर्शन करावे, अशी अपेक्षा आहे. पण मोतीलाल  व्होरा वयोवृध्द झाले असुन त्यांच्या हाती काही नाही तर प्रा. अनंत गाडगीळ हे राहुल – सोनियाच्या निकटवर्तीय असतांनाही त्यांची पक्षात कोणतीही किंमत नाही. ‘पृथ्वी’  मिसाईल तसे चांगले आहे पण त्यांचीही अवस्था सहन होत नाही आणि सांगता येत नाही अशी अवस्था पृथ्वीराज बाबांची झाली आहे. उल्हास पवारांचे गॉडफादर विलासराव गेल्यापासून ते बिचारे अडगळीत पडले आहेत. आता नवे बुध्दीवंत विचारवंत पक्षात येत आहेत पण राहुलबाबा त्यांचे ऐकतील तर खरं.  
राहुल गांधी यांनी संसदेत पंतप्रधानांना मिठी काय मारली, डोळा काय मारला ? त्यांच्या या हरकती एकदम बालीश ठरल्या. त्याला नरेंद्र मोदी यांनी अगदी चपखलपणे उत्तर दिले. अर्थात नरेंद्र मोदी आणि राहुल गांधी यांची तुलनाच होऊ शकत नाही. संघाच्या मुशीतून तयार झालेल्या, राजकारणाच्या भट्टीत तावून सुलाखून निघालेल्या मुख्यमंत्री पदापासून पंतप्रधानपदापर्यंत पोहोचलेल्या नरेंद्र मोदी यांच्या समोर राहुल गांधींचा टिकाव लागणे निव्वळ असंभव. पण ब्रेकींग न्यूज वाले `नमो रागा’ चा राग आलापताहेत त्याला कोण काय करणार ? कीव येते विचारणाऱ्यांची. राहुल गांधी यांचे सल्लागार कोण आहेत ? हे सल्लागार काय सल्ला देतात ? मुळात राहुल गांधी यांनी विचार प्रवर्तक भाषणे, मार्गदर्शक एका पक्षाचा राष्ट्रीय अध्यक्ष म्हणून देण्याची गरज आहे. हे तीन राज्यांत काँग्रेस पक्षाला यश मिळाल्यामुळे ते हुरळून गेलेत. पुलवामा वर झालेल्या अतिरेकी हल्ल्यानंतर भारतीय सैन्याला पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी पूर्ण सूट दिली. बालाकोट येथे जैश च्या अतिरेकी अड्ड्यांवर हवाई दलाच्या १२ विमानांनी हल्ला करुन ते उद्ध्वस्त करतांना मसूद अझरच्या दोन भाऊ एक मेव्हणा यांना यमसदनी धाडले. मिराज २१ च्या या बहादूर विंग कमांडर अभिनंदन वर्धमान पाकिस्तानातून सहीसलामत भारतात आला. हे माहोल देशभक्ती, राष्ट्रप्रेम याने ओतप्रोत भरलेले दिसत असतांना 56 इंचाची छाती दाखवून देणाऱ्या नरेंद्र मोदी यांनी कसलीही पर्वा न करता अजित डोवाल, निर्मला सीतारामन, सुषमा स्वराज, राजनाथ सिंह, अरुण जेटली, डॉ. सुभाष भामरे यांच्यासह तिनही सैन्यदलाचे प्रमुख यांच्या समवेत तासनतास चर्चा करुन परिस्थितीवर बारीक नजर ठेवीत पाकिस्तानला मुंहतोड जबाब देण्याची शिकस्त करीत असतांना, देशात अत्यंत सुसंस्कृत भाषेत पंतप्रधान देशवासियांशी संवाद साधत असतांना राहुल गांधी यांनी अत्यंत खालच्या पातळीवर येऊन “चौकीदार चोर है, चौकीदार डरपोक है”, अशी वक्तव्ये करुन काँग्रेसच्या स्तुतीपाठक कार्यकर्त्यांच्या टाळ्या मिळवून स्वतः ची पाठ थोपटून घेण्याचे काम करणे ही काँग्रेसची संस्कृती? श्शी ! काँग्रेसची धुरा वाहिलेल्या मातब्बरांनी आज स्वर्गातही राहुलचे भाषण ऐकून `हेचि फल काय मम तपाला.’ असं म्हणत कपाळावर हात मारुन घेतला असेल. राहुल गांधी यांनी `नफरत से नहीं, प्यार से जीतेंगे’ अशी भली मोठी हाळी दिली आणि मग त्यांच्या बगलबच्च्यांनी त्याची मोठमोठाली होर्डींग्ज लावून स्वतःची वारेमाप प्रसिध्दी करुन घेतली. ‛नफरत से नहीं, प्यार से जीतेंगे’ असा संदेश एकीकडे देणाऱ्या आणि शब्दांची लाखोली वाहून आपले हिडीस प्रवृत्तीचे प्रदर्शन घडवणाऱ्या राहुल गांधी यांचे धुळे मुंबईतील भाषण ऐकतांना निष्ठावंत काँग्रेस नेते, कार्यकर्त्यांचे चेहरे पडले असल्यास नवल नाही. १९७१ च्या बांगलादेश निर्मितीच्यावेळी इंदिरा गांधी यांना अटलबिहारी वाजपेयी यांनी दुर्गा ची उपमा दिली आणि आज ५६ इंचाची छाती जगासमोर अभिमानानं दाखवणाऱ्या. शांतीचा पुरस्कार घेणाऱ्या आणि पाकिस्तानचं नाक मुठीत पकडून त्यास जेरीस आणणाऱ्या पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांना चौकीदार चोर है, चौकीदार डरपोक है, अशा शब्दांत इंदिराजींचा नातू जेंव्हा बोलतो तेव्हा संस्कृतीने समृध्द असलेला भारत आणि त्या अलौकिक, ऐतिहासिक परंपरा लाभलेल्या देशाचे स्वाभिमानी नागरीक हेच का तुमचे प्रेम? असा सवाल मतपेटीसमोर आल्यावर निश्चित केल्याशिवाय राहणार नाहीत. एकीकडे भारत पाकिस्तान दरम्यान ताणावाचं वातावरण असतांना आणि पंतप्रधान नरेंद्र मोदी हे कुशल रितीने परिस्थिती हाताळत असतांना, त्यांना समर्थपणे साथ देण्याचे सोडून आपली राजकीय पोळी भाजण्यासाठी धडपणाऱ्या, सत्तेसाठी हापापलेल्या राहुल गांधी, ममता बॅनर्जीसह जाणत्या राजांना देशातली जनता चोख जाब विचारल्याशिवाय राहणार नाही. एकीकडे पाकिस्तान बरोबरचा प्रश्न निकालात निघाल्यानंतर राजकीय बोलू असे सांगणाऱ्या राहुल गांधी यांनी उतावळा नवरा आणि गुडघ्याला बाशिंग अशी आपली अवस्था करावी तसेच नफरत से नहीं प्यार से जीतेंगे, म्हणत म्हणत. घटनेने निवडलेल्या / निवडून आलेल्या आणि संविधानात्मक जबाबदारी चोखपणे पार पाडणाऱ्या पंतप्रधानांना भरसभेत वाट्टेल तशा शिव्या घालणे हेच का तुमचे प्रेम ? हेच जर तुमचे प्रेम असेल तर मग नफरत कशी ? वाघा बॉर्डरवर पाकिस्तानातून विंग कमांडर अभिनंदन वर्धमान एका विजयी योद्ध्यासारखा येत असतांना आणि 125 कोटी भारतवासीय त्याचे हर्षोल्हासात स्वागत करण्यासाठी आसुसलेले असतांना मुंबईच्या झोपडपट्टी वासियांना ५०० चौरस फुटाचं घर देण्याचं गाजर दाखवित पंतप्रधानांना शिव्या घालणारे केवळ सत्ता मिळविण्यासाठी हापापलेले राहुल गांधी देशाने पहिले आणि स्वाभिमानी, राष्ट्रप्रेमी नागरीकांचा संतापाने फणफणलेला चेहरा दिसत होता. अरे, लोकसभेच्या निवडणुकीसाठीच्या प्रचाराची धुळे व मुंबई ची सभा राहुल गांधींनी आठवडाभर पुढे ढकलली असती तर काय झाले असते ? अर्थात काँग्रेसचा निष्ठावंत कार्यकर्ताही मनोमन हाच विचार करीत होता. आज काँग्रेस पक्षाला राष्ट्रीय अध्यक्ष जरी असला तरी त्या पक्षाची निर्नायकी अवस्था झाल्यासारखे दिसुन येते. कुणाचा कुणाला ताळमेळ नाही. ज्याच्या हाती नेतृत्व आहे तो इतरांना जुमानत नाही, जो काम करु इच्छितो त्याला काम नाही आणि पक्षातला असंतोष दूर करण्याची कुणामध्ये धमक नाही. सव्वाशे वर्षाची परंपरा असलेल्या पक्षाचे नेतृत्व ज्याचा एकही आमदार खासदार नाही, अशासमोर गुडघे टेकायला तयार झालेत. `आंधळं दळतंय कुत्र पीठ खातंय’ अशी अवस्था पहायला मिळतेय.
पक्षातल्या माजी पदाधिकाऱ्यांमध्ये प्रचंड नाराजी आहे. सर्वांना बरोबर घेऊन चालणारं नेतृत्व नाही अशीच चर्चा ऐकायला मिळते. असेच जर चालत राहिले आणि ५५ वर्षे भारतावर अधिराज्य गाजवणाऱ्या काँग्रेसच्या राष्ट्रीय अध्यक्षांना अजुनही तीचतीच आश्वासने द्यावी लागतात ? म्हणून अशावेळी महात्मा गांधी यांनी १९४८ साली काँग्रेस विसर्जीत करण्याची व्यक्त केलेली इच्छा भारतातला सुजाण नागरीक २०१९ च्या लोकसभा विधानसभा निवडणुकीत पूर्ण केल्याशिवाय राहणार नाही.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!